Na meer dan twintig jaar verbonden te zijn aan het Strabrecht College draagt Hans Abels het stokje over aan Emilie Struble. Door gezondheidsredenen neemt Hans afscheid van zijn rol als directeur van het Strabrecht College in Geldrop. Tegelijkertijd begint voor Emilie een nieuw hoofdstuk: zij verruilt haar rol als adjunct-directeur voor directeur. In een gezamenlijk gesprek blikken ze terug op bijzondere momenten, de cultuur van de school en de plannen voor de toekomst.
Wanneer Emilie aan Hans vraagt waar hij met het meeste plezier op terugkijkt, hoeft hij niet lang na te denken. Niet de beleidsstukken of vergaderingen komen als eerste naar boven, maar de momenten met leerlingen en collega’s.
“Als het gaat over plezier,” zegt hij, “denk ik vooral aan alle activiteiten die we met leerlingen hebben gedaan. Dat ik mee ging met excursies, uitwisselingen of een naar een conferentie. Je leert je collega’s dan ook van een andere kant kennen.”
Vooral de reizen zijn hem dierbaar. Jarenlang ging hij met leerlingen en collega’s naar Berlijn. Het zijn herinneringen die nog altijd levendig zijn.
Maar ook dichter bij huis zijn er momenten die hem dierbaar zijn. “Bijvoorbeeld inzamelingsacties en hoe onze leerlingen zich daarvoor inzetten. Daar kijk ik echt met veel plezier op terug. ”
Wat hem daarnaast altijd is opgevallen, is de toegankelijkheid van leerlingen op het Strabrecht College. “Ze zijn open, hebben het hart op de tong en zeggen gewoon wat ze denken.” Met een glimlach: “Soms lopen ze ook gewoon mijn kantoor binnen. Niet vaak, zo af en toe. Dat vind ik wel mooi.”
Volgens Hans zegt dat alles over de sfeer van de school. “Het Strabrecht voelt voor mij echt als mijn school. Ik voel mij hier thuis. Het is een warm bad.”
Juist die sfeer is wat het Strabrecht College bijzonder maakt, vindt Hans. “Die laagdrempeligheid en die cultuur van saamhorigheid. Als het erop aankomt, ben je er voor elkaar.” Dat geldt volgens hem voor leerlingen, maar zeker ook voor collega’s.
Hij denkt terug aan de moeilijke jaren die de school doormaakte: de coronapandemie, dalende leerlingaantallen en bezuinigingen.
“Het waren echt geen makkelijke tijden. Maar juist toen hebben we als team de veerkracht getoond om te blijven ontwikkelen. In plaats van af te wachten, ging het team aan de slag met het ontwikkelen van een vernieuwend onderwijsconcept. Dat we als relatief kleine school met beperkte middelen toch zo’n vernieuwing hebben neergezet, daar ben ik supertrots op!”
In die periode werkte Hans steeds intensiever samen met Emilie, die als adjunct-directeur sinds februari 2022 deel uitmaakte van de schoolleiding. Volgens Emilie vulden zij elkaar daarin goed aan.
“Hij keek meer vanuit de bedrijfsmatige kant,” zegt ze, “en ik meer vanuit de cultuur.” Hans herkent dat meteen. “Die combinatie heb je nodig. Juist daardoor kom je verder.”
Samen werkten ze aan een duidelijke koers voor de toekomst van de school. Intern staat die bekend als Route 28: de visie op hoe het onderwijs op het Strabrecht College zich richting 2028 verder ontwikkelt.
“Ik weet nog dat Hans een keer zijn beeld van de school in de toekomst schetste. Niet bepaald zoals scholen normaal zijn ingericht. ” zegt Emilie. “ik dacht meteen: ja, dat is echt vet!” Sindsdien bouwen ze daar stap voor stap aan verder.
Dat Emilie nu directeur wordt, voelt voor haar dubbel. “Het is ook wel een beetje bittersweet,” zegt ze. “Ik vind het super leuk, maar ik had het Hans ook gegund om tot aan zijn pensioen de rol van directeur te kunnen blijven vervullen.”
Tegelijkertijd voelt de stap logisch. Vanaf het moment dat ze op het Strabrecht College begon, voelde het goed. “Vanaf minuut één heb ik gevoeld dat dit ook mijn school was.”
Dat maakt het bijzonder om nu verder te bouwen aan de toekomst van de school. “Ik neem een hele mooie school over!.”
Met de nieuwe directeur verandert de koers van de school niet. Route 28 blijft leidend. De gedachte daarachter is eigenlijk heel eenvoudig. “In het onderwijs heb je twee dingen,” legt Emilie uit. “Iets wat moet en iets wat mag.”
Wat moet is het aanleren van kennis, vaardigheden en attitude die leiden tot het halen van een diploma. De basis(vaardigheden). Daarnaast willen we zoveel mogelijk ruimte bieden waarin leerlingen mogen en kunnen ontdekken wat hun andere talenten zijn en op welke manier zij een bijdrage willen leven in de samenleving.
“Niet elke leerling heeft voor dat ‘moeten’ evenveel tijd nodig,” zegt zij, “voor de één gaat het gemakkelijk en de ander heeft juist meer uitleg of oefentijd nodig. Daar willen we allereerst ruimte voor creëren.” In de praktijk betekent dit dat leerlingen naast hun basis vaklessen de mogelijkheid krijgen extra van deze vaklessen te volgen.
Tegelijkertijd kunnen leerlingen ook kiezen voor activiteiten die niet rechtstreeks aan vakken gekoppeld zijn maar wél aansluiten bij hun interesses.
Emilie geeft een voorbeeld. “De musicalgroep. Vroeger kwam deze na schooltijd bij elkaar en verzorgden de docenten de begeleiding vaak naast hun werk. Dit gaat nu onderdeel worden van het onderwijs. Voor leerlingen als onderwijstijd en voor docenten als onderdeel van hun werk” Volgens Hans maakt dat school voor iedereen leuker. “Dan ontstaat er ook ruimte voor collega’s om eens iets totaal anders te doen dan alleen het vak te geven waarvoor zij zijn opgeleid. Zij hebben nog zoveel meer talenten!”
Hans heeft er alle vertrouwen in dat Emilie de rol van directeur goed oppakt. “De beste manier om iemand te leren kennen is om veel met elkaar samen te werken,” zegt hij, “en dat hebben wij de afgelopen jaren intensief gedaan.” Wat hem vooral opvalt, is haar manier van werken. “Je kunt scherp analyseren en legt de lat hoog,” zegt hij tegen haar. “maar je verliest nooit de menselijke maat uit het oog.” Hij vat het samen: “Hard op de zaak, maar zacht op de mens.”
Aan het einde van het gesprek heeft Hans nog één advies voor zijn opvolger. “Blijf trouw aan jezelf,” zegt hij, “en vertrouw op je eigen gevoel.” Wat hij vooral hoopt, is dat één ding behouden blijft. “Die sfeer en cultuur van deze school, dat is echt onze kracht.”
Emilie knikt. “Daar ga ik alles aan doen!”
Voor Hans breekt nu een periode aan waarin zijn aandacht vooral uitgaat naar zijn gezin. Voor Emilie begint een nieuw hoofdstuk aan het hoofd van een school die voor haar al vertrouwd voelt.
Zo wordt het stokje overgedragen: met respect voor wat was en met vertrouwen in wat volgt.